Tanzimat Fermanı ile başlayan Tanzimat dönemi Osmanlı Devleti’nin eski rejimi terk etmeye başladığı ve yeni rejime dâhil olmak üzere Batılı hukuk normlarını benimsediği bir süreçtir. Böylece Osmanlı Devleti kendi varlığını korumak için “adalet” merkezli hukuk anlayışını “eşitlik” esasına dayalı hukuk anlayışı ile değiştirme yoluna gitmiştir. Bu normların alındığı sosyo-kültürel bir hayattan yoksun olan Osmanlı toplumu için bu durum her milletin kendi yoluna gitmesi demekti. Batıda yeni rejim iktidarın monarklar ve burjuva ile paylaşımı anlamını taşırken Osmanlı Devleti için merkezi otoritenin güçlendirilmeye çalışılmasıdır. Zira burjuvanın rolünü kendine biçen gayrimüslimler “eşitlik” kavramından ayrılık ve bağımsızlık çıkarmıştır.